Ο Ντάνι είναι υιοθετημένος. Μέσα από διαφορετικές περιόδους ανάπτυξης, το μυθιστόρημα μας οδηγεί στην εικόνα της μητέρας, δασκάλας νηπιαγωγείου· η γιαγιά, μια γυναίκα με χαρακτήρα με μια ιδιαίτερη προτίμηση για αυτόν τον εγγονό· ή η Σοφή, που εμφανίζεται στην εφηβεία. Με ένα φόντο κλασσικού χορού παρευρισκόμαστε στην ιστορία μιας αγάπης όπου όλοι εκείνοι θα έχουν περισσότερα κοινά από ότι φαίνεται. Η ανάγνωσή του είναι μια πρόσκληση για προβληματισμό σε έναν κόσμο όπου η κοινοτοπία ασκεί την αυτοκρατορία της.