Author Description

Het Amsterdamse stadsdeel De Pijp, begrensd door de Amstel, de Stadhouderskade, de J. Israëlskade en de Ruysdaelkade, vormde vanaf de 16e eeuw een arcadisch onderdeel van de Binnendijksche Buitenveldertsche polder. Door een explosief groeiende bevolking en de industriële revolutie worden in de 19e eeuw uitbreidingsplannen ontworpen om in dit gebied arbeiderswoningen te bouwen. Inmenging van woningbouwcorporaties en aandacht voor architectuur (de Amsterdamse School) bepalen het huizenbeeld in de zuidelijke Pijp. De buurt, rond de eeuwwisseling een trekpleister voor zowel kunstenaars als prostituées, is uitgegroeid tot een wijk met een internationaal karakter door de daar wonende buitenlanders. Op een neutrale wijze wordt vanuit een historisch perspectief deze beladen volksbuurt geschetst. In een aantal citaten komen de erflaters aan het woord.