Author Description

De Belgische naoorlogse edelsmeedkunst is in principe gemakkelijk identificeerbaar door de nieuwe keuren die op 1 januari 1942 van kracht werden. De producenten, invoerders en handelaars sloegen hun nieuw tonvormig merkteken zowel op de eigen productie als op het werk dat bij andere ateliers werd ingekocht of vanuit het buitenland werd geïmporteerd. Na de Tweede Wereldoorlog hadden de meeste Belgische steden nog hun gerenommeerde zilverhuizen, maar door de vooroorlogse overnamepolitiek van onder meer het huis Wolfers waren de meeste enkel nog verkooppunten. De belangrijkste zilverproducenten waren in de jaren 50 en 60 hoofdzakelijk in en om Brussel gevestigd. De toonaangevende huizen voor burgerlijk zilver waren Wolfers, Delheid Frères, Altenloh en Lemaire & de Vernisy. Daarnaast waren er kleinere bedrijven actief zoals Simonet, Vansteeger, Roger en Charlent die gemiddeld drie tot vijf arbeiders te werk stelden. Devroye, Jacques Frères, Holemans en Vandenhoute specialiseerden zich in kerkelijk zilver. Daarnaast waren er een aantal edelsmeden en ontwerpers zowel zelfstandig als in het commerciële circuit werkzaam.Van in de jaren 50 was er duidelijk een tweedeling tussen de producenten die weinig of geen vernieuwing brachten, omdat ze rekening moesten houden met de overwegend conservatieve smaak van het publiek, en anderzijds een beweging die de heropleving van de edelsmeedkunst als kunstambacht beoogde. De vernieuwing is het duidelijkst bij het kerkzilver en werd gestimuleerd door de inzendingen voor de paviljoenen op Expo 58 en door tentoonstellingen met Belgische religieuze kunst, die in de jaren 50 en 60 zowel in het binnen- als in het buitenland werden georganiseerd. De vormvernieuwing van het kerkzilver begon al een decennium voor het begin van het Tweede Vaticaans Concilie en verliep parallel met de bouw van de moderne naoorlogse kerken. Toonaangevende Belgische architecten zoals Roger Bastin en Marc Dessauvage ontwierpen ook zelf religieus vaatwerk.Van de gene