Ahmet Ada'nin olgunluk doneminin sesi bu kitap. Dil ofkeden arinmis, durulmus, kaygi ve icgoru kazanmistir. Bunca doygun, yalin ve askin bir soyleyisle kutsanan doga, siirimizde uzun suredir yoktu. Cok taze bir dil, dogasal imgeler, esyayla temas, dunyayla soylesi, gorsel solen, tam da siiri bir imkn ve zorunluluk olarak isaretliyor. Dil, bize metafizik tatlar bagisliyor. Az sozcukle, cok sesli, cok katmanli siir arayisi daha belirgin bu kitapta. Uyaklar, ic sesler klasikligi ve cagcilligi birlikte cagiriyor. 'Tasi Sesi'nde sorunsal edindigi kendilik kiymetlidir ve teknik ustaligin esigindeki bu duyumsama iceriye isaretlidir. Sinirsiz imge orgusu ve bagintilariyla ustaliginin dorugunda siirler bunlar. Nesnelerinin uzerinde saygiyla duruyor. Dilde yogunlasarak doga / kultur ikilemini asiyor. Dili soyutlama gucunun buyuklugu somut varliklari ve butunuyle dogayi iceriden ifade etmesini kolaylastiriyor. -Celal Soycan- (Tanitim Bulteninden)