Author Description

Pytasz, co robie? O niczym innym nie mówie, nie mysle, nie troszcze sie, tylko o Kaziu, od rana do nocy i przez cala noc - bo spie b. malo. Udalo mi sie przeciez wywolac ruch i zainteresowanie publiczne sprawa jenców. Wszystkie artykuly, wzmianki i notatki pojawiajace sie w dziennikach sa wylacznie moim dzielem, bo albo sama je pisze, albo zmuszam ludzi do pisania. Tu odbyly sie 2 wiece publiczne - wybrano delegacje, która poszla do Pilsudskiego, Trampczynskiego, Witosa, Daszynskiego, Sapiehy i wiceministra spr. zagr. Dabrowskiego. Wszedzie sama mówilam i cos niby sie robi, ale strasznie to leniwo i ciezko idzie. Mój Boze - przeciez ci ludzie w niewoli, to juz wyrzuceni poza nawias - nikomu niepotrzebni - wiec kto sie o nich troszczy. Mam zal do Pils[udskiego]: za lekkomyslne organizowanie pulków ochotniczych i za zmarnowanie mlodziezy! Zal tak gleboki, ze nie moglam brac udzialu w uroczystosciach na jego czesc - odmówilam wspóludzialu. To trudno, nie umiem sie wzniesc tak wysoko jak mezczyzni. Mam zal i do J[edrzeja] bardzo ciezki. Nie chcial i nie umial zaopiekowac sie Kaziem, gdy szedl do walki. Wszyscy wokolo to robili - a on dla swego dziecka nie mial chwili czasu! List z 11 listopada 1920 r. Biore pióro do reki - po 42 latach milczenia! Chce w kilku krótkich slowach zapisac, ze wszelkie marzenia moje sie spelnily i dlugie, wspólne nasze zycie minelo jak sen... Dzisiaj juz jestem stara kobieta - niedlugo skoncze 69 lat! Byly w moim zyciu przejscia ogromnie ciezkie: smierc najstarszego naszego synka - Tadzia, który mial zaledwie jeden rok zycia, gdy umieral na szkarlatyne, bohaterska smierc na polu walki w wojnie z bolszewikami w r. 1920 drugiego z kolei syna, 16-letniego gimnazjalisty Kazia, który spoczywa we wspólnej bratniej mogile w Nowogrodzie p. Lomza, smierc tragiczna siostry, szwagra i Mamy, którzy odebrali sobie zycie w r. 1912, i smierc nagla ukochanego Ojca - ale poza tym - zycie bylo pelne, bujne i szczesliwe. Wypelnila je po brzegi prac