Author Description

Grote literatuur, zoals grote rivieren, ontlenen zelden hun oorsprong aan een enkele fontein, maar sijpelen eerder uit de grond in een veelvoud van bijna onmerkbare bronnen. De Griekse literatuur lijkt misschien een uitzondering, maar we weten dat de brede stroom van Homerische liederen waarin we het voor het eerst aanschouwen, moet zijn gevoed door een aantal beekjes die het in zichzelf heeft opgenomen en waarvan de oorspronkelijke bronnen buiten het bereik van de streng toezicht. In geen enkele literatuur wordt deze algemene stelregel beter geïllustreerd dan de Italiaanse, als we, tenminste, zoals de economie van deze kleine geschiedenis vereist, deze benaming beperken tot zijn moderne tijd. Het zou aannemelijk kunnen worden beweerd dat de Latijnse en Italiaanse literatuur, net als de Romeinse en Byzantijnse rijken, in werkelijkheid één geheel vormen, maar het gemak van de student sluit een opvatting uit die veel kan worden aangevoerd door de criticus en filoloog. Als we daarom de Italiaanse literatuur definiëren om alles te omvatten wat in een dialect is geschreven van dat "zachte bastaardlatijn" dat de Italiaanse naam draagt, en om alle composities uit te sluiten in een taal die een Romein Latijn zou hebben genoemd, vinden we er geen onder de grote literatuur waarvan het begin bescheidener en duisterder is, of, wat op het eerste gezicht verrassend lijkt, recenter is.