Author Description

Paperback. 13,50 / 21,00 cm. In Turkish. 256 p. Edited by Tuba Nur Bakaçhan Derler ki, ruhun tek esi bedendir. Bedene üflenir ruh ve oyun baslar. Ruh ayrilirsa bedenden, oyun da son bulur ve adi ölüm olur. Bedeni var olurken ruhu es geçilmis bir adam koydu oyunun kurallarini. Kendi kanini akitarak kadehlere doldurdu. Bir harabede serefimize kalkti kadehler, tokusturunca kirildi. Kirildik biz de, birbirimize battik kan içinde. Oynadik. Kendi geçmislerinde tutsak kalmis Idil ve Tunay, özgür olmak için bu ölümcül oyunu oynamak zorunda. Çünkü askla yasamak için ölüme meydan okumak gerekebilir bazen. Peki, aska meydan okumak mümkün mü? Bu oyunun sonunda ne var, ask mi ölüm mü? Yaniyorduk. Yangin hiç durmuyor, korlar yeniden tutusuyor, yeniden alev aliyor, ates hep büyüyor ve biz bastan yaniyorduk. (…) Boynundaki dövmeye takilmisti, yerini yönünü unutmus gözlerim. Kulaginin arkasinda ona fisildayan bir kadin vardi, seytani bir kadin. Sustugu zamanlarda, kulagina fisildayan bu seytani dinliyordu belki. Onun sustugu her anda, benim çigligim vardi. O bunu duymuyordu. Belki de kulaklarini kapatiyordu seytan. Onu bana dilsiz ve sagir kilana kadar fisildiyordu kulagina…